Lees voor
DAC 6, het activiteitencentrum op het oude Reigersdaalterrein, biedt dagelijks een vertrouwde plek aan cliënten met een ernstig meervoudige beperking (EMB). Het centrum staat aan de vooravond van grote veranderingen. Hoewel de locatie zijn charme heeft, zien clustermanager Merel Houter en begeleider Tamara Danenberg van dichtbij hoe het terrein stukje bij beetje wordt afgebroken.
“We gingen altijd lopend, maar omdat de hekken er staan gaan we nu met de bus.”
Van wandelen naar busritten
De huidige locatie kent ook zijn uitdagingen. Door de bouwwerkzaamheden op het terrein voelt het soms afgesloten. “Het terrein is nu omringd door hekken en bouwplaatsen”, vertelt Merel. “Elke donderdag gaan de cliënten sporten in De Draai. We gingen altijd lopend, maar omdat de hekken er staan gaan we nu met de bus.” Hoewel de sporthal eigenlijk dichtbij is, moeten ze nu met een busje vanwege de langere, onhandige route. “We hopen dat de gemeente het hek nog open wil gooien voor ons. Je bent overal van afgesloten nu eigenlijk, dat is wel een nadeel.”
De charme van het terrein zit ‘m vooral in de herinneringen. “Op zondagmiddag had je altijd een muziekmiddag in het Voorhuis”, herinnert Tamara zich. “Mijn zus werkte 25 jaar geleden al op dit terrein en ze vroeg of ik wilde helpen zodat alle rolstoelers mee konden. Ik vond het zo mooi om te zien hoe ze cliënten die nog konden staan uit de rolstoel hielpen om samen te dansen. En hoe blij de cliënten daarvan werden! Toen was ik ook aangestoken. Ik werd eerst vrijwilliger en ik zei nog: ‘Ik ga niemand verschonen hoor’, want dat vond ik vies. En nu, 23 jaar later, doe ik alles!”, grapt ze.
Aparte rustruimtes
“We zijn vooral trots op hoe we het hier samen doen”
De eerste paal
“We zijn vooral trots op hoe we het hier samen doen”, zegt Tamara. “Dat we toch wat moois neerzetten voor de cliënten die we hebben. Ze gaan blij naar huis. Ik merk niet bij cliënten terug dat zij last hebben dat er hekken op het terrein staan.” Of de cliënten al bezig zijn met de verhuizing? Tamara: “Op het moment dat het daar is, zal de een zich daar meer bewust van zijn dan de ander. Net zoals voor ons geldt dat de een meer last heeft van veranderingen. We merken dat ouders en verwanten niet zo bezig zijn met de staat van het gebouw. Ze vinden het vooral belangrijk dat hun kind goed begeleid wordt, het gezellig heeft en een klik heeft met de begeleiding”, aldus Tamara. De toekomst ziet er veelbelovend uit. In het nieuwe pand kan het team straks weer makkelijk de wijk in en te voet naar de sporthal. Maar eerst is het wachten op die eerste paal. Merel: “Het zou gewoon fijn zijn als we weten wanneer de eerste paal erin gaat. En dat we daar ook symbolisch iets mee kunnen doen.” “Dan heb je een moment om naar uit te kijken”, vult Tamara aan.