Lees voor
Op maandagochtend stroomt de kantine van voetbalvereniging RKEDO in Avenhorn vol met een bijzondere mix van verenigingsvrijwilligers en cliënten van activiteitencentrum de Vonder. De groep steekt iedere week de handen uit de mouwen om het terrein netjes te houden. Als de vrijwilligers na tienen huiswaarts keren, blijft het team van de Vonder nog even doorwerken. Maar eerst is er de koffiepauze – een vast ritueel om samen de ochtend door te nemen.
In de kantine zijn cliënt Gerard, begeleider Rick, vrijwilliger Gerard van de Vonder en clubvrijwilliger Rinus aangeschoven. Rick neemt ons mee naar het begin van de samenwerking. Hij vertelt: “Onze clustermanager was scheidsrechter en kende Marien, de vorige voorzitter van de vereniging. Marien zei dat hij ook wel weer maatschappelijk betrokken wilde ondernemen voor de vereniging. Ik had bij de Vonder een kantinegroep en dat team hebben we meegenomen. En eigenlijk zijn we op dezelfde weg doorgegaan.”
In het zonnetje
De samenwerking werkt na vijf jaar nog steeds goed, vooral omdat de cliënten zelf aangeven het hier nog heel leuk te vinden. Vrijwilliger Gerard: “In de coronatijd belde ik Rick om weer eens op maandag koffie te drinken. Twee cliënten die bij Rick werkten, vlogen naar de gang, trokken hun jas aan en riepen: ‘we gaan weer naar de voetbal!’ Dat was zo dierbaar, dat vergeet ik gewoon niet. Met andere woorden, de cliënten kijken er echt naar uit elke maandag.”
Cliënt Gerard, die hier al drie jaar werkt, zegt: “Het leukste? Afwassen. Elke week is het anders.” Rinus vult aan: “We beginnen elke week met de afwas. Soms gaat hij weleens achter wat doen, dan zeggen we: ‘Pak de stofmachine maar’. En als het mooi weer is en het werk is af, dan gaat hij lekker in het zonnetje zitten. Toch, Gerard?”
Geduld is een schone zaak
“Wat ik van Gerard heb geleerd?” Rinus leunt achterover en denkt diep na: “Ik heb altijd wel vrij veel geduld, maar dat ik misschien nog iets meer geduld heb gekregen. Dat je niet teveel opdrachten moet geven. Ze moeten er zelf meekomen van nou, ik wil dat wel doen. De cliënten nemen soms wel initiatief, want als wij hier weglopen, dan brengt Gerard alle kopjes naar de keuken. En hij weet hoe de vaatwasser werkt, dus daar hoef ik niet naar om te kijken. Hé Gerard, dat doe je altijd goed hè? En dan alles weer op z’n plaats zetten. “Ja! Dat doe ik altijd”, reageert Gerard. Vrijwilliger Gerard: “Voor de cliënten is het een leuke afwisseling in hun dagelijkse routine en een kans om nuttig werk te doen. Ons doel is samen met de verenigingsvrijwilligers de boel netjes te houden. Ik houd van schoon, netjes en opgeruimd. En om dat sámen met de cliënten te doen, dat is heerlijk gewoon.”
Van voetbal tot tennis
Rick vertelt over het contact onderling: “Ik weet niet of je hun een beetje volgt op de achtergrond” – hij wijst naar de bar, waar een cliënt en vrijwilliger samen aan het werk zijn – “maar dat had bij de Vonder nooit gekund. En hier kan het wel. Die twee samen, dan was het huis te klein. Maar hier gaat het steeds goed. En hoe dat kan? Het is ongelooflijk.” Rick ziet ook kansen bij andere verenigingen: “Er zijn ook andere plekken waar we aan de slag kunnen, zoals mijn eigen tennisvereniging. Eigenlijk heb ik daar geen cliënten voor. Vaak zijn maandagen ideaal, na het weekend, omdat de meeste activiteiten dan voorbij zijn. Veel sportverenigingen staan hier ook voor open, en ze kampen met een tekort aan vrijwilligers voor het onderhoud van hun terrein.” Hij legt uit dat het belangrijk is om te starten met een groep cliënten die niet al te veel begeleiding nodig hebben. “Die best wel wat zelfstandig kunnen doen. Je moet toch een beetje investeren in het begin.” Cliënt Gerard voegt glimlachend toe: “Of ik het nog lang wil doen? Dat weet ik niet. Dat hangt er vanaf of ik tijd over heb!”
