Lees voor
“Je kunt mijn beperking niet zien en dat vind ik niet altijd makkelijk. Ik wil er graag over vertellen.” Op een vrijdagochtend staat Gaby (34) bij de balie van het Centraal bureau van Esdégé-Reigersdaal. “Ik kan zelf ver komen, maar wel met 24 uur ondersteuning.”
Gaby
We spreken voor de week erna af in haar woning in Schermerhorn. Een ruim en licht appartement in een rustig dorp. “Mijn beperking heeft geen naam, maar ik ben Gaby!, verduidelijkt ze. “Ik vind het heel moeilijk als mensen niet duidelijk zijn. Afspraak is afspraak. Na elke activiteit ben ik overprikkeld. Ik ga steeds over mijn grens heen. Dan komt alles wat ik heb opgenomen voorbij in mijn hoofd. Heb ik bijvoorbeeld een dode eend zien liggen op straat. Dat vind ik heel zielig en die had ik willen redden, maar ik weet niet hoe. Dan komen er steeds meer kleine dingetjes bij en dan raak ik in paniek. “Heb jij nog aanvullingen, Adri?” Gaby kijkt haar begeleider aan. Adri: “Dat zeg je goed, denk ik. Je filter is weg. Alles komt tien keer binnen: je ziet, hoort, ruikt alles. Je raakt het overzicht kwijt. Het lukt niet goed om te plannen. Daarom doen we dat samen. Per dag. We hakken alles in kleine stukjes.”
“Alles komt tien keer binnen: je ziet, hoort, ruikt alles”’
Geschikt plekje
“Achteraf gezien heb ik dit van jongs af aan, maar ik heb wel gewoon een opleiding gedaan. En ik ben eigenlijk mijn hele leven lang overvraagd geweest. Ik denk dat je hersenen dan op een gegeven moment stop zeggen”, lacht Gaby. “Ik weet het niet. Maar dat vind ik wel heel lastig. Omdat als mensen weten dat ik een opleiding heb gedaan dan denken ze: ‘O, maar dan kan je dit ook wel en dat ook wel. Maar die opleiding heeft me heel veel moeite gekost. Het ging op een gegeven moment niet meer. Ook dat ik het leven niet meer zag zitten.” “Uiteindelijk kreeg ik anorexia en daarna ben ik bij Esdégé-Reigersdaal terechtgekomen. Dat is nu tien jaar geleden ofzo. Toen was ik eerst bij de crisisopvang van De Rotonde omdat ze nog een geschikt plekje voor mij moesten vinden.”
Overleven
“Sinds anderhalf jaar zit ik hier echt op mijn plek. Dat ik het zelf ook zo VOEL. Ook omdat de begeleiding een beetje weet hoe je het beste met mij om kunt gaan. Want ik ben echt niet makkelijk en ook nog eens eigenwijs.” Adri: “Soms heb je een Gaby en soms heb je een kleine Gaby.” “Ja, die kleine Gaby is er vooral in de avond”, vervolgt Gaby. “Dan voel ik me –en dat heb ik altijd, maar daar schaamde ik me altijd heel erg voor- echt veel jonger. Ik blijf een beetje hangen op een bepaalde leeftijd. Ik sta stil en kan me niet verder ontwikkelen. Ik weet niet welke leeftijd dat is. Ook al merk je het niet helemaal aan mij omdat ik een hele grote woordenschat heb. Ik begrijp veel, maar ook heel veel niet. En ik deed ook vaak of ik het begreep omdat ik moest vroeger. Tenminste, ja, een beetje overleven denk ik.”
Tekeningen
“Ik wilde ook graag mijn eigen geld verdienen, maar dat is niet echt gelukt. Daarom ben ik blij met mijn winkeltje aan huis. Daar kan ik dan evengoed iets doen, maar wel met bepaalde afspraken en regels. Je kan niet zomaar binnenlopen zeg maar. Het accepteren lukt soms wel en soms niet. Soms word ik boos op mezelf waarom ik zo snel overprikkeld ben. Nu heb ik nieuwe medicatie dus de ergste prikkel wordt eraf gehaald. Wieke Huizing (orthopedagoog en psycholoog binnen Esdégé-Reigersdaal, red.), die naam mag ook genoemd worden, die heeft mij weer op het juiste pad gezet. Waardoor ik nu -wel met hulp, maar dat maakt niet uit- kan leven. Ik ben haar heel dankbaar. Ik ben gewoon zoals ik ben.”
“Wieke maakte altijd tekeningen op het bord over hoe het werkt bij mij. Dat vond ik heel fijn omdat ik gesprekken heel moeilijk vind. Als mijn hoofd heel vol zit heb ik met de kleinste dingen hulp nodig. Als ik nu teveel wil dan remt mijn begeleiding me zodat ik ook rust.” Gaby wordt ook ondersteund bij het kiezen van eten en het naar bed gaan. “Dan lezen ze even voor. Dat maakt me heel erg rustig. Net als het idee dat hier iemand in het gebouw zit. Ik denk dat ik nu een keer in de maand iemand bel omdat ik bang ben. Dat is echt een hele vooruitgang, want ik heb nooit echt kunnen slapen omdat ik altijd alert was. Het heeft serieus bijna mijn leven gekost, maar ik ben blij dat ik er nog ben.”
“Ik begrijp veel, maar ook veel niet”
Ontdekkingstocht in Schermerhorn
“Eerst dacht ik over Schermerhorn dat daar geen zak te beleven viel. Maar dat het er rustig is, is voor mij eigenlijk superfijn. Er zijn veel minder prikkels. En ik heb nu een elektrische fiets dus als ik ergens naartoe wil dan kan dat. Als het in het voorjaar lichter wordt dan ben ik graag buiten en ga ik veel steppen. Het is een leuke ontdekkingstocht dat er hier evengoed wel dingen te doen zijn. Ik ga bijvoorbeeld een keer in de zoveel tijd naar de bingo. Die wordt georganiseerd door mijn buurvrouw Jannie. Of ik heb weer wat gemaakt en dat laat ik dan aan haar zien en dan zegt ze: ‘Hé Corrie, Gaby heeft weer iets moois gemaakt’. Er zijn nu lammetjes in de buurt en ik ga weleens langs bij mensen in de buurt die lieve teckeltjes hebben waarmee ik mag knuffelen. Ik verveel me echt nooit.”