Lees voor
Een paar vierkante meter, wat struiken en een tegelpaadje — dat was alles wat de tuin van AC Waterkant in de Stad van de Zon ooit was. “Je moet je voorstellen, we hadden maar zo’n klein plekje tuin”, vertelt begeleider Johan Loos, wijzend naar het kleine terras naast het activiteitencentrum. “De deuren konden niet ver genoeg open en met twee rolstoelen zat het eigenlijk al vol.” Er begon bij Johan iets te kriebelen: een droom, een plan, een tuin…
Dit kan anders
Ik keek naar de tuin en dacht: dit kan écht anders. We waren toen met zes cliënten, inmiddels zijn het er negen. Het was té vol en je wilt ze wel allemaal een fijne plek geven.” Langzaam maar gestaag begon Johan aan zijn groene missie. “Ik houd van tuinieren en was lekker aan het rommelen. Op een gegeven moment dacht ik: waarom verbinden we onze tuin niet met het stuk groen ernaast?” Er werd een gat in de heg gemaakt, een tegelpaadje aangelegd, en met liefde en geduld verschenen de eerste plantjes.
“Acht kuub grond verplaatst, zonder te morren”
Samen groeien
Wat begon als Johans initiatief, groeide al snel uit tot een teamproject. “Ik slinger het aan,” lacht hij, “maar we hebben ons hier met alle collega’s ontzettend hard voor ingezet.” Twee keer per jaar organiseert het team zelfs een tuindag: een zaterdag waarop collega’s, kinderen en zelfs kleinkinderen de handen uit de mouwen steken. In hun vrije tijd, gewoon omdat ze het willen. “Ik noem het altijd onze teambuildingsdag. Iedereen is er. We maken er wat moois van, met een lekkere lunch of barbecue erbij.” De samenwerking binnen het team blijkt de sleutel tot het succes van de tuin. “Vorig jaar hebben we het hek geplaatst en acht kuub grond verplaatst. Zonder te morren.” Ook externe partijen droegen een steentje bij. Het plaatselijke tuincentrum schonk een riante cadeaubon, een boer leverde bloembollen en zelfs de tuinaarde werd gesponsord. “Tuinieren is geen goedkope hobby,” zegt Johan nuchter. “Zonder die hulp was dit allemaal niet gelukt.”
Zintuigelijke beleving
De cliënten hoeven de tuin niet zelf te onderhouden, meebeleven is het sleutelwoord. “Onze kracht is het laten meebeleven van”, legt Johan uit. “Als we koken, is het een geurbeleving. Spelletjes draaien om voelen en geluid. Die zintuigen blijven prikkelen, dát is wat telt. In de tuin zet ik de cliënten daarom soms nèt iets te dicht bij de watersproeier, haha, fantastisch vinden ze dat.”
Vergroenen is verbinden
Johan wilde meer dan alleen vergroenen, hij wilde verbinden. Samen met een andere stichting die zich richt op mensen met een verslaving, ontwierp hij een speciale rolstoelwerkbank zodat cliënten die dat wel willen kunnen deelnemen aan het tuinieren. “Aan die tafel kunnen ze zittend, gewoon in hun rolstoel, meehelpen met kleine tuinklusjes. Dat geeft zoveel voldoening.” Johan vertelt dat ook verwanten volop genieten van de tuin. Ze worden geprikkeld om vaker langs te komen en even te wandelen in de tuin en samen op het bankje te genieten. Johan zit niet stil en heeft nog een paar wensen voor de tuin. “Een mooie rolstoelschommel lijkt me geweldig. Verwanten hebben al aangegeven hier een bijdrage aan te willen leveren, maar we zijn er nog niet. We blijven er hard voor werken! We willen ons echt 100% inzetten voor al deze mensen, ze verdienen het.”