Lees voor
Elke vrijdag is het vaste prik: vrijwilliger René haalt Eva op bij woonlocatie De Klaverweide voor hun wekelijkse uitje. De 22-jarige Eva krijgt hier 1-op-1 begeleiding bij alles wat het dagelijks leven van haar vraagt. Ze draagt een rugzak vol uitdagingen, maar zodra ze René ziet, lijkt die ineens een stuk lichter. ‘’Als ik aankom, staat ze al te huppelen in de gang,’’ vertelt hij. ‘’Ze klapt in haar handen en roept: ‘wat gaan we doen?’ Dan weet ik: ‘we zijn er weer klaar voor!’’’
Samen stappen ze in de auto, waar steevast Jan Smit uit de speakers klinkt. ‘’Ze kent al zijn liedjes uit haar hoofd, zingt alles mee. Dat doet ze al haar hele leven,’’ vertelt René. Autorijden vindt ze prachtig, als het maar een beetje wiebelt. Dan zit ze helemaal in haar element. De vaste route voert langs vertrouwde plekken. ‘’Eerst even naar de Albert Heijn, waar mijn dochter werkt. Dan herkent ze alles, voelt ze zich veilig. Daarna halen we een ijsje bij de McDrive. Een ijshoorntje voor Eva, dat weten ze daar ook al. Niet te veel ijs erop, anders gutst alles er overheen,’’ lacht René.
Dikke mik
De band tussen René en Eva ontstond via een vriendschap met haar ouders. ‘’Ik wist wel dat ze een dochter hadden, maar hoe of wat, dat wist ik niet precies. Toen ik minder ging werken dacht ik: ik wil iets betekenen voor een ander. En zo zijn Eva en ik begonnen. Een beetje aftasten in het begin, maar na een paar keer was het dikke mik.’’
René ziet zijn vrijwilligerswerk als iets vanzelfsprekends. ‘’Al had ik haar ouders niet gekend, had ik het ook gedaan. Honderd procent. Ik heb gewoon een zwak voor mensen die het wat lastiger hebben. En weet je, mensen voelen dat aan. Als je gewoon normaal doet. Niet ineens anders gaat praten of gek gaat doen. Gewoon jezelf blijven, dat werkt het best.’’
Een broodje halen, een ijsje eten, beetje zingen in de auto. Meer hoeft het niet te zijn.
Puur en simpel
‘’In de gewone wereld raast alles maar door,’’ zegt René. ‘’Hier is het gewoon puur. Simpel. Een broodje halen, een ijsje eten, beetje zingen in de auto, meer hoeft het niet te zijn. Soms zit ze ineens in haar eigen wereldje. Dan zegt ze: ‘Ik heb nieuwe schoenen,’ of ze begint over haar knuffel Karel. Of laatst zei ze opeens: ‘We gaan naar Kees.’ Dus ik zeg: ‘Kees? Wie is Kees?’ Zegt zij: ‘Weet ik niet!’ Nou, dan moeten we lachen hoor, samen in de auto. Dat zijn juist de mooiste momenten.’’
Dieren? Daar hoef je bij Eva niet mee aan te komen. ‘’Kinderboerderij, Hertenkamp, nee, dat hoeft allemaal niet. En als ik iets voorstel en ze zegt ‘nee’, dan is het ook klaar. Ze heeft haar eigen mening. We zingen dan lekker in de auto of ze pakt ineens mijn hand en doet een stemmetje: ‘Hoe is het met jou, buurman?’ En dan spelen we Buurman en Buurman. Geweldig toch?’’
Lichter maken, rijker worden
‘’Ik hoop dat ik haar leven een beetje lichter maak. Dat ze blij is als ik er ben. En weet je, als ik er een keer niet ben, is het ook goed. Soms weet ze het de volgende dag toch niet meer precies. Maar op het moment zelf, dat is wat telt.’’ René geniet zichtbaar van de ritjes met Eva. ‘’Ik voel me echt rijk door Eva, door die momenten samen. Als ik dan naar mijn eigen kinderen en kleinkinderen kijk, allemaal gezond, dan denk ik: wat maak je je druk, om geld of weet ik wat. Als je hier bent, dan leer je weer wat echt belangrijk is.’’