Het Zomerfestival draait al vijftig jaar op een heleboel helpende handen. Van medewerkers en sponsoren tot vrijwilligers die al jarenlang terugkomen. Ze staan bij attracties, delen eten uit of zorgen voor een verrassende ontmoeting onderweg. Twee van hen zijn Cora en Emile. Hun vrijwilligerswerk ziet er totaal verschillend uit, maar ze komen allebei om dezelfde reden terug: de mensen voor wie het festival wordt georganiseerd.
Wie Cora tegenkomt op het Zomerfestival, herkent haar waarschijnlijk niet direct. Het ene jaar loopt ze rond in een tafeljurk, het andere jaar in een compleet ander kostuum. Al veertien jaar maakt ze deel uit van het straattheater dat over het terrein loopt.
“Ze zien je kleding en je hebt meteen al een contactmomentje,” vertelt ze. “Het gaat niet om een hele act. Even een snoepje aanbieden of een praatje maken. Gewoon even contact.”
Dat contact ontstaat vaak in kleine momenten. Sommige bezoekers stappen zelf op haar af, anderen hebben wat meer tijd nodig. “Dan ga je eerst naast iemand staan. Niet meteen aanraken, want dat is te dichtbij. Soms gaan ze heel stil zitten. Of draaien ze zich naar je toe. Het zijn hele kleine signalen.”
Juist dat kijken naar kleine reacties vindt ze mooi. Een glimlach. Een uitgestoken hand. Iemand die voorzichtig mee gaat dansen. Of juist iemand die duidelijk laat merken geen behoefte te hebben aan contact. “Dan ga je weg. Het moet niet. Het gaat om hen en niet om ons.” Na al die jaren heeft ze talloze herinneringen verzameld. Eén moment van de laatste editie springt eruit. “Ik kwam een cliënt tegen met wie ik vroeger lang heb gewerkt. Er kwam een leuk liedje voorbij en toen pakte ze mijn hand. We moesten even samen dansen.”
“Ze zien je kleding en je hebt meteen al een contactmomentje,”
Bekende gezichten
Waar Cora rondloopt tussen de bezoekers, is Emile vaak te vinden bij de attracties. De 82-jarige vrijwilliger helpt al sinds de jaren negentig mee op het festival. “Eigenlijk liep ik al rond voordat ik officieel vrijwilliger was”, vertelt hij lachend. Het afgelopen jaar stond hij onder andere bij de zweefmolen en de draaimolen. Vooral die laatste heeft zijn voorkeur. “Dat vind ik eigenlijk het leukste. Dan heb je mensen in rolstoelen die niet overal in kunnen. Daar neem je dan de tijd voor.”
In bijna dertig jaar vrijwilligerswerk heeft hij veel mensen terug zien komen, op het festival zelf, maar ook daarbuiten. “Dan loop ik in de supermarkt en roept iemand ineens mijn naam. Of nou ja, mijn naam vinden ze moeilijk. Dan word ik weer Michiel genoemd.” Hij moet er zichtbaar om lachen. De contacten die het met zich meebrengt vindt hij waardevol. “Je hoort toch een beetje bij de familie.”
“Je ziet ze gewoon genieten.”
Warm en gemoedelijk
Ondanks de veranderingen van de afgelopen jaren herkennen beide vrijwilligers nog altijd dezelfde sfeer. “Warm. Samen. Gemoedelijk”, vat Cora het samen. “Je ziet ze gewoon genieten.” Emile ziet vooral ook hoeveel mensen zich ieder jaar opnieuw inzetten om dat mogelijk te maken. “Ik denk dat het zonder vrijwilligers heel moeilijk zou zijn.” En dus staan ze er volgend jaar waarschijnlijk gewoon weer. De één in een opvallend kostuum, de ander als vertrouwd gezicht bij de draaimolen.
