Lees voor
Een cake bakken, barbecueën, de kerstboom optuigen of samen richting Zomerfestival… Ria Haakma vindt alles aan haar vrijwilligerswerk leuk. Ze werd vrijwilliger nadat ze ruim twintig jaar op locatie De Gasweg in Bergen had gewerkt. Niet voor één cliënt, maar voor alle zes. Tenminste, wie daar behoefte aan heeft. Dat heeft ze van het begin af aan zo gewild. Geen scheve gezichten.
Waarom ik ben blijven plakken op dezelfde locatie? Ik vind het zo leuk hier! Werken met mensen en leuke dingen doen. En voor die leuke dingen had je tijdens het werk niet zoveel tijd eigenlijk. Op het laatst vond ik het werk best wel zwaar. Lange slaapdiensten en dan was er natuurlijk ook nog je computerwerk. Had je het net onder de knie, veranderde het systeem weer. Dan merk je toch dat je ouder wordt en dat het wat langer duurt tot je het door hebt. Maar het werken met cliënten, dat blijft leuk. Het is zo gezellig! Nooit saai.”
Geen spelletjes
De Gasweg is een kleinschalige woonlocatie voor zes cliënten. Onder één dak, maar wel allemaal met een eigen appartement. “Dat is nu heel normaal”, vertelt Ria verder, “maar een groot verschil met wat ze hiervoor hadden. Met Sander Steen ben ik bijvoorbeeld meeverhuisd vanaf het gezinsvervangend tehuis 23 jaar geleden. Wat moest ik eraan wennen dat er niks gezamenlijks meer was! Ik kan me nog goed herinneren dat de spelletjes niet meegingen. Ze moesten zelf uitzoeken wat ze in hun appartement wilden hebben. Dat soort dingen. Eerlijk gezegd vond ik dat best frustrerend, maar gelukkig ben ik erin meegegroeid.”
Klik
“Een vaste dag hier heb ik niet. Net hoe het uitkomt. Ze kunnen mij vragen wanneer ze willen en als ik zin heb bel ik hen en vraag ik wat ze leuk vinden om te doen. Voor de cliënten was het meteen prima dat ik bleef. Ze kennen me al zo goed. En het leuke is natuurlijk: als ik hier kom dan ben ik thuis. Ik ken alle collega’s en ik weet waar alles ligt. Je kent de regels al. Het is iedere keer weer een feest als ik kom. Op een of andere manier klikt iedereen die op de Gasweg komt met elkaar. Het is zo’n leuk team. Dat is zo bijzonder!”
Dobbelstenen maken
“Veel vrijwilligers hebben we hier niet. Dat gaat een beetje op en af. Het is ook niet altijd makkelijk. Het kan zijn dat iemand op het moment dat jij daar vrolijk klaarstaat, geen behoefte aan je heeft. Dan blijft de deur dicht en kun je weer gaan. Daar moet je tegenkunnen. Meestal maak ik van tevoren een afspraak en gaan we bijvoorbeeld koken. ‘Nou, wat vinden jullie nou echt lekker. Waar heb je trek in?’, vraag ik dan. ‘De lekkerste gehaktballen komen van Ria’, zeggen ze dan vaak. Soms maak ik er dobbelstenen van. Zo gaat dat dan, weet je wel. En ze zijn ook lekker, hoor, moet ik toegeven.”
“Wat er ook gebeurt, ik blijf bij je”
Onzekerheid
Een fijne plek en samenwerking. Heftig was dus het nieuws dat de Gasweg gaat sluiten. “Ik ben er ziek van geweest. Ik schrok er zo van. We wisten al jarenlang dat er iets moest gebeuren. Het was te duur, zes cliënten die 24 uur per dag ondersteuning nodig hebben. Maar het is verdrietig en geeft onzekerheid. Want wat gaat er nu gebeuren! Sander had zoiets van: nu raak ik alles kwijt! Hij wilde me al snel bellen. Kon ie z’n ei even kwijt. En ik zei: ‘Sander wat er ook gebeurt, waar je ook naartoe gaat, al is het Lutjebroek… Ik kom bij je op bezoek en ik blijf bij je’. Nou, je zag ‘m helemaal smilen zei een collega later. Maar de cliënten hebben hier zoveel geleerd! Zo zelfstandig als ze nu zijn, al die stapjes die ze hebben gezet, die nemen ze mee naar een volgende plek. Dat is zo super.”
Dan doe ik dat
“Dat het voor mij ook een verandering is, besef ik me maar al te goed. Ze verhuizen niet allemaal naar dezelfde plek. Maar voor deze cliënten is de verandering het grootst dus als ik daar een stukje stabiliteit in kan geven, dan doe ik dat. Ik heb een auto dus dat moet niet het probleem zijn. Alleen het deel met oud-collega’s valt weg op locatie. Maar goed, dat komt ook wel goed hoor want we hebben buiten Esdégé-Reigersdaal om ook wel contact. Wat dat betreft ligt het ook aan jezelf natuurlijk hoe je het contact onderhoudt.” “En voor nu: ik ga ze eerdaags maar weer eens bellen of ze zin hebben in een barbecue. Dat vind ik enig. De cliënten lekker zelf laten bedenken wat er nodig is en boodschappen laten doen, vlees en paprika laten snijden, noem maar op. Oud-collega Jankees regelt de elektrische BBQ graag. Joh, er werken zulke fijne mensenmensen aan de Gasweg!”
