Opent in een nieuw tabblad

Sluiten

Een warm bad én een warme dag

“Je loopt zo binnendoor naar het therapiebad”

Susanne in het zwembad met een cliënt.

Een ontspannen duik, een kop koffie aan de grote tafel, samen koken of een puzzel leggen: bij dagbestedingslocatie De Stroming in Heerhugowaard is geen dag hetzelfde. De Stroming is er voor cliënten met een intensieve ondersteuningsvraag. Mensen die baat hebben bij rust, structuur en persoonlijke begeleiding vinden hier een veilige en overzichtelijke plek. We spreken clustermanager Heidi de Vries en cliëntbegeleider Susanne Stroosnijder over het dagelijkse reilen en zeilen én over de rol die vrijwilligers daarin spelen. En ja, hier zwemmen cliënten iedere doordeweekse dag in het therapiebad. Gewoon in hetzelfde gebouw.

“Je loopt zo binnendoor naar het therapiebad,” vertelt Susanne. Dat bad is speciaal: warm water, een beweegbare bodem en alle hulpmiddelen die cliënten nodig hebben om veilig te kunnen zwemmen. Heidi vult aan: “Andere locaties moeten vaak met vervoer naar het zwembad. Hier zit alles onder één dak. Dat maakt het laagdrempelig en toegankelijk.”

Susanne buigt voorover om te praten met een cliënt.

Meer dan een zwemplek

Hoewel het bad veel mensen aanspreekt, is De Stroming meer dan alleen een zwemplek. “We krijgen regelmatig aanmeldingen van mensen die puur willen komen zwemmen,” vertelt Heidi. “We zijn een dagbestedingslocatie, we bieden daarom geen losse zwemuren.” Tijdens de intake kijkt het team goed of de cliënt ook baat heeft bij de belevingsgerichte dagbesteding die De Stroming biedt. “Zwemmen is hier onderdeel van het programma, niet het enige doel,” legt Susanne uit. “Het gaat om het totaalplaatje: de hele dag, het contact, het ritme. Daarin speelt het zwemmen een belangrijke, maar niet de enige rol.” Wie alleen wil zwemmen wordt doorverwezen naar de afdeling Beweging.

De afdeling Beweging – onderdeel van de Inhoudelijke Disciplines (ID) – zit direct naast het therapiebad. “Die samenwerking is echt waardevol,” zegt Heidi. “We hebben korte lijntjes. Als er bij ons iemand uitvalt of extra ondersteuning nodig is, kunnen we snel schakelen. En andersom denken wij ook mee met hun cliënten. Zo versterken we elkaar.”

Een kleine club met grote plannen

“Bij De Stroming hebben we een klein, betrokken team,” vertelt Susanne. “Iedereen denkt mee en pakt dingen op. We zeggen eigenlijk nooit: dat kan niet. Eerder: hoe kunnen we dit wél doen?” Die houding zie je terug in alles wat ze samen ondernemen. “De tuin is echt ons gezamenlijke project,” vult Heidi aan. “Het team heeft geld ingezameld, kunstgras gelegd, een veranda gemaakt… alles om het voor cliënten fijner te maken.” Ook sponsors worden creatief benaderd. Susanne: “We hebben rond Sinterklaas een rijmpje gestuurd naar Intratuin. Dat spreekt aan… en het werkt ook nog!”

Susanne drinkt wat met een cliënt.

Dankzij bijdragen van Intratuin, de Rotaryclub, het Reigersdaalfonds en Lief Langedijk hebben ze de tuin flink kunnen opknappen. “We hebben een strandgevoel gemaakt bij de schuur en ramen. Soms maken we er echt een feestje van,” lacht Susanne. “Dan zeg ik: kom, we gaan even chillen op het strand. Drankje erbij, selfie maken… dat is gewoon genieten.”

Susanne zwemt met een cliënt in het zwembad van De Stroming.

Moe maar voldaan

Zwemmen klinkt ontspannen, maar het is fysiek behoorlijk intensief. “Een halfuur zwemmen is genoeg,” zegt Susanne. “Sommige cliënten doen daarna even een dutje.” Ook voor de begeleiding is het pittig. “Je kleedt volwassen mensen om in een warme ruimte. Dat kost kracht. Maar het moment dat de cliënten in het water liggen… de ontspanning, dat is goud waard. Vrijwilligers kunnen zich helemaal richten op het fijne deel: het zwemmen zelf. Het aan- en uitkleden doen wij als begeleiders.”

In het water betekent dat: samen drijven, liedjes zingen, even knuffelen of gewoon met aandacht aanwezig zijn. “Dat contact is zó waardevol. Zonder vrijwilligers zouden sommige cliënten helemaal niet kunnen zwemmen. Hun hulp maakt echt het verschil. Als vrijwilliger hoef je geen hele dag vrij te maken. Een paar uurtjes in de ochtend of middag, zo tussen 10 en 12 of 13 en 14:30 uur, is vaak al voldoende. In die korte tijd geef je cliënten de kans om te ontspannen, bewegen en genieten. Vrijwilligers krijgen veel terug: dankbaarheid, gezelligheid én een plek in ons team!”

Andere verhalen

  • Sabrina zit in de bus met het raam open

    verhaal

    Sabrina ‘hopt’ van deur naar deur

    Na negen jaar thuiszitten, rijdt Sabrina Mulder sinds vier weken op de HugoHopper. "Ik wilde altijd al chauffeur worden."

  • Eric en broer Jan kijken naar elkaar via een spiegel.

    verhaal

    Twee perspectieven op hersenletsel

    Erics waarheid is soms anders, maar altijd oprecht. Patricia’s perspectief toont het belang van begrijpen en erkennen van ziekte-inzicht.

  • verhaal

    Patat en de zweefmolen

    Voor Eric is het Zomerfestival een hoogtepunt waar hij wekenlang naartoe leeft. Zijn zus Marloes vertelt hoe patat, de zweefmolen en de vertrouwde sfeer al jaren zorgen voor onvergetelijke herinnering

Alle verhalen
Robert is aan het rekken en strekken.

verhaal

De BeweegKuur in de startblokken

Met het programma De BeweegKuur worden cliënten begeleid naar positieve veranderingen in hun dagelijkse leven. Robert en Ronald gingen de uitdaging aan!

Een verpleegkundige bij een cliënt.

verhaal

Ruimte om te herstellen bij de Zorgunit

Ben je ontslagklaar in het ziekenhuis, maar nog niet klaar om naar je eigen woning te gaan? De Zorgunit biedt uitkomst!

Indy, Astrid en Joke aan tafel met de handen over elkaar.

verhaal

Zo moeder, zo dochter… zo kleindochter

Als je Esdégé-Reigersdaal met de paplepel ingegoten krijgt, vergroot dat dan de kans dat je er zelf gaat werken? Indy Graaman denkt

Anne en Wendy kijken samen naar het digitale planbord.

verhaal

Eigen regie op de werkvloer

Samen met Anne laat cliëntbegeleider Wendy zien hoe slimme technologie zorgt voor meer zelfstandigheid.

verhaal

Het NAH-café: een plek van herkenning

In het NAH-café ontmoeten mensen met niet-aangeboren hersenletsel elkaar. Een plek waar je jezelf kunt zijn, ervaringen deelt en soms aan een

Larissa en Harco drinken koffie.

verhaal

Opgroeien met een vader met niet-aangeboren hersenletsel

Larissa was nog maar een peuter toen haar vader een ernstig ongeluk kreeg. Dankzij Carina hield Larissa goed contact met haar vader.

Paulien kijkt uit het raam.

verhaal

“Een kleine verandering doet gewoon heel veel”

In één ogenblik veranderde het leven van Paulien. Zeven jaar later kampt ze nog met de gevolgen van de kop-staartbotsing.

Dagbehandeling op ODC De Troubadour

verhaal

Meer bewustwording rondom prikkelverwerking

Hoe breng je sensorische informatieverwerking onder de aandacht? Met behulp van een mooi verhaal!

Marijke kijkt lachend op vanachter haar scherm.

verhaal

“Nu voel ik me onderdeel van een bedrijf”

Ken je PrintWerk al?! Daar laat je folders en kaarten drukken, vouwen en sealen. Ze scannen dia’s en leveren alles netjes ingepakt

Buddy Nina en Marjan

verhaal

De impact van afasie

Marjan en Nina willen dat afasie meer bekendheid krijgt. "Als mensen weten wat afasie is, kunnen ze er rekening mee houden."

Privacyverklaringen