Ik voel aan alles: ik ben overbodig

Anna Wenners heeft twee functies binnen Esdégé-Reigersdaal. Ze werkt in de thuis- én in de schoolondersteuning van de afdeling Kind en Gezin. Eén dag in de week is ze bij een gezin thuis en drie ochtenden met een leerling op school. Die combinatie bevalt haar prima, al was het in het begin zeker ook wel wennen. Aan Bladeren vertelt ze over haar ervaringen én waarom overbodig zijn zo’n mooi gevoel kan opleveren.

Het was destijds geen bewuste keuze, maar ik wilde graag meer uren draaien en zo kwam de schoolondersteuning er bij. Dat was wel een heel andere manier van werken. Thuis ben je echt in het gezin met een hele andere dynamiek. Je bouwt op een andere manier een band op. Maar school is minstens zo leuk eigenlijk. Daar krijg je heel andere input. Voor jezelf en ook in hoe je met het kind werkt. En op school heb je collega’s met wie je werkt. Soms is het wel hapsnap. Dan ben je weer hier en dan weer daar en vaak een paar uurtjes. Daar moest ik in het begin wel aan wennen. Maar school is onder schooltijd dus dat is weer heel praktisch voor je eigen gezin. Voor de thuisondersteuning moet je iets meer regelen, maar als je daar een mooie mix in kunt maken is het juist wel goed te doen vind ik. Op school loop je mee met hun programma en werk je binnen dat programma aan je eigen doelen. Thuis maak je in overleg met ouders het dagprogramma en probeer je vervolgens zelf goed af te lezen waar de behoeftes van het kindje liggen die dag.”

“Bij de schoolondersteuning kon ik een paar keer met iemand meelopen, bij de thuisondersteuning ging ik direct het diepe in. Ik ben wel samen met de coördinator naar de intake geweest en daarna hebben moeder en ik allebei aangegeven dat we het zagen zitten. Zij was er in het begin natuurlijk wel bij. Langzaamaan ging ze een uurtje weg en dat bouwde zich op. De eerste dagen voelde ik me net een kraamverzorgster die de kastjes maar allemaal moet opentrekken. Je bent toch te gast, maar ik wilde moeder als ze de deur uit was ook niet voor ieder wissewasje bellen. Het moet ook groeien dat het een vertrouwde plek wordt. In de thuisondersteuning vind ik het belangrijk dat ouders op kunnen laden. Het ontlasten van de zorg is echt mijn prioriteit. Natuurlijk werk je aan doelen, maar mijn grootste doel is ontlasten. Want dat is gewoon niet altijd makkelijk met een kindje met een beperking. Er komt een heleboel op je af. Ook qua regeldingen, speciale middelen die ze nodig hebben. En de zorg is gewoon pittig. En dan vind ik het heel belangrijk dat ik iets voor ze kan betekenen, dat er even een scherp randje af kan. Hoe mijn dag verloopt hangt natuurlijk heel erg van het kind af. Het jongetje waar ik nu ben houdt van wandelen. In de wandelwagen heb ik de grootste kans dat hij ontspant. Aan mijn stappen kom ik wel die dag. Ik moet hem goed lezen en kijken wat hij laat zien. We doen wat we denken dat hij wil, want hij kan het niet aangeven met woorden. Het mooiste wat we de laatste tijd zien  is dat hij meer en meer contact maakt. Dat hij zijn handjes naar je toereikt. Dan stop ik tijdens de wandeling en nemen we even de tijd om contact te maken, met zijn handjes op mijn wangen.” 

Wat maakt jouw werk belangrijk, ingewikkeld, het waard om voor te gaan, onvergetelijk, bijzonder? “Het is belangrijk dat je op jezelf kunt zijn en beslissingen zelf neemt. Je hebt geen sparringpartner die dag en moet dus een beetje solitair kunnen werken. Daarbuiten kan ik natuurlijk terugvallen op collega’s en de coördinator. En we hebben een intervisiegroep waarin we casussen bespreken. Daar kun je ook je ei kwijt. De ouders zijn natuurlijk ook heel belangrijk. Dat is het mooie aan thuisondersteuning, we kunnen onderling goed sparren: ‘Hoe zie jij dat, waar loop ik tegenaan, heb jij dat ook?’ Dat is volgens mij ook wat ouders nodig hebben en prettig vinden. En andersom ook. Want zij kennen hun kind het beste en langste. Met schoolondersteuning heb je daar ook de IB-er (Intern Begeleider, red.) en de  leerkracht voor. De voldoening in dit werk zit ‘m vaak in het kleine. Een aanraking, een conflict dat zelf is opgelost door het kindje of een ontspannende schaterlach. Soms zijn kleine stapjes juist hele grote. Naast mijn opleiding SPH gebruik ik natuurlijk ook een beetje levenservaring. Dat vind ik mooi aan Esdégé-Reigersdaal: ik had destijds geen ervaring, maar in het gesprek zien ze het wel of niet in je. En geven ze ook het vertrouwen mee dat ze  potentie zien en dat het gaat lukken. Naar de mens kijken en niet alleen naar de papieren. Ik denk ook wel dat je in dit werk moet groeien. Dat heb ik ook moeten doen.”