Opent in een nieuw tabblad

Sluiten

Marketingspecialist in de moestuin van Het Erf

Het is dankbaar werk, mensen zijn blij

Geert staat met een cliënt in de moestuin.

Vrijwilliger worden kun je natuurlijk om allerlei redenen doen. Bij Geert Groot (43) begon het eigenlijk uit eigen belang. Vijf jaar geleden startte hij voor zichzelf in de marketing. Dat betekende veel alleen thuis zijn, achter zijn computerscherm. Inmiddels schiet er wel eens door zijn hoofd dat een radicale carrièreswitch richting zorg niet ondenkbaar is.

Als ik uit mijn raam kijk dan zie ik Het Erf”, vertelt Geert nadat ik hem uit de kas heb geplukt. “Ik had en heb geen collega’s meer en wilde naast mensen ontmoeten ook wel iets buiten doen. Dus heb ik eens geïnformeerd op Het Erf en ik kon meteen aan de slag. Dat is nu twee jaar geleden. Ik wist niet zoveel van deze plek. Alleen dat er mensen met een beperking werkten. In eerste instantie dacht ik: leuk bij de dieren helpen. Maar daar hadden ze niemand voor nodig. Dus toen zat ik al vrij snel met Mascha (senior cliëntbegeleider, red.) aan tafel en kon ik zo meedraaien in de moestuin en de tuin.”

Geert is met een cliënt in een schuur aan het zagen.

Dat houdt wel zoet

“Mascha heeft me uitgelegd welke uitdagingen er zijn met de cliënten die hier werken. Veel van hen hebben autisme. Daar lees je wel eens iets over en ik heb de documentaire van Kees (Het beste voor Kees, red.) gezien. Maar als je hier meedraait maak je dat natuurlijk veel bewuster mee. Ik heb daardoor heel veel respect gekregen voor de mensen die hier dagelijks werken. En voor familie en cliënten zelf ook. Het is soms best moeilijk om te zien hoe lastig mensen het hebben en zich niet goed kunnen uiten.”

“Het was in het begin wel even aftasten wat je wel en niet kan doen. Ook wat er fysiek voor cliënten mogelijk is. Maar dat gaat heel natuurlijk en eigenlijk wel goed geloof ik. Als ik vrijdag ’s ochtends aankom dan nemen we even door wat we die dag gaan doen. Altijd genoeg dus dat houdt wel zoet. En dan is het net hoe de ochtend loopt. Pieter is een van de cliënten die veel naar me toetrekt. Die vraagt regelmatig of we gaan zagen. Maar grasmaaien moet bijvoorbeeld ook gebeuren en dat doe je dan weer niet met zijn tweeën. En Pieter heeft ook duidelijk zijn voorkeur”, lacht Geert. “Hij houdt van zagen en dingen maken, maar als ik vraag ga je mee naar de tuin dan is het vaak ‘mwah’.”

“Ik probeer mensen via die weg ook wel te inspireren”

Inspireren via LinkedIn

We vonden Geert Groot op LinkedIn, waar hij af en toe iets post over de waarde die hij aan zijn vrijwilligerswerk hecht. ”Ik probeer mensen via die weg ook wel te inspireren. En je hoeft je ook niet net als ik wekelijks vast te leggen. Het kan ook een keer in de maand. Mij geeft het werk hier tegelijkertijd een stukje rust en de mogelijkheid met mensen te werken. Dat is waardevol en ik hoop dat de cliënten het ook zo ervaren. Ik denk dat het voor de mede – werkers ook fijn is. Zij hebben niet alle tijd om naast de ondersteuning aan de cliënten het gras te maaien en te snoeien.

Geert loopt met een emmer in de hand tussen de moestuinbakken.

Vrijwilligerswerk moet wel passen natuurlijk. Ik besef dat ik door mijn eigen onderneming in de positie zit dat ik mijn tijd zelf kan indelen.” Maar je kunt de vrijdagochtend ook nemen om meer geld te verdienen? “Hm, ja, nee, haha. Nee, dat ehhhh… Maar dat heeft ook wel te maken met hoe ik mijn dienstverlening heb ingericht. Ik moet gewoon zorgen voor resultaat en werk niet op urenbasis. Bij een werkgever is dat vaak anders. Dan voel je het direct in je portemonnee. Tenzij werkgevers je de ruimte voor vrijwilligerswerk geven natuurlijk.” “Inmiddels roep ik ook weleens: als Google Ads stopt te bestaan -wat ik nu als werk doe- dan zit er wel een switch in naar de zorg. Dat komt echt vanaf Het Erf. Het is dankbaar werk, mensen zijn blij. Het is heel anders dan wat ik nu doe. Nu maak ik reclame en uit ik alleen maar. Je ontvangt niets en hier is dat andersom. Wie weet ooit!”

Andere verhalen

  • Sabrina zit in de bus met het raam open

    verhaal

    Sabrina ‘hopt’ van deur naar deur

    Na negen jaar thuiszitten, rijdt Sabrina Mulder sinds vier weken op de HugoHopper. "Ik wilde altijd al chauffeur worden."

  • Eric en broer Jan kijken naar elkaar via een spiegel.

    verhaal

    Twee perspectieven op hersenletsel

    Erics waarheid is soms anders, maar altijd oprecht. Patricia’s perspectief toont het belang van begrijpen en erkennen van ziekte-inzicht.

  • verhaal

    Patat en de zweefmolen

    Voor Eric is het Zomerfestival een hoogtepunt waar hij wekenlang naartoe leeft. Zijn zus Marloes vertelt hoe patat, de zweefmolen en de vertrouwde sfeer al jaren zorgen voor onvergetelijke herinnering

Alle verhalen
Robert is aan het rekken en strekken.

verhaal

De BeweegKuur in de startblokken

Met het programma De BeweegKuur worden cliënten begeleid naar positieve veranderingen in hun dagelijkse leven. Robert en Ronald gingen de uitdaging aan!

Een verpleegkundige bij een cliënt.

verhaal

Ruimte om te herstellen bij de Zorgunit

Ben je ontslagklaar in het ziekenhuis, maar nog niet klaar om naar je eigen woning te gaan? De Zorgunit biedt uitkomst!

Indy, Astrid en Joke aan tafel met de handen over elkaar.

verhaal

Zo moeder, zo dochter… zo kleindochter

Als je Esdégé-Reigersdaal met de paplepel ingegoten krijgt, vergroot dat dan de kans dat je er zelf gaat werken? Indy Graaman denkt

Anne en Wendy kijken samen naar het digitale planbord.

verhaal

Eigen regie op de werkvloer

Samen met Anne laat cliëntbegeleider Wendy zien hoe slimme technologie zorgt voor meer zelfstandigheid.

verhaal

Het NAH-café: een plek van herkenning

In het NAH-café ontmoeten mensen met niet-aangeboren hersenletsel elkaar. Een plek waar je jezelf kunt zijn, ervaringen deelt en soms aan een

Larissa en Harco drinken koffie.

verhaal

Opgroeien met een vader met niet-aangeboren hersenletsel

Larissa was nog maar een peuter toen haar vader een ernstig ongeluk kreeg. Dankzij Carina hield Larissa goed contact met haar vader.

Paulien kijkt uit het raam.

verhaal

“Een kleine verandering doet gewoon heel veel”

In één ogenblik veranderde het leven van Paulien. Zeven jaar later kampt ze nog met de gevolgen van de kop-staartbotsing.

Dagbehandeling op ODC De Troubadour

verhaal

Meer bewustwording rondom prikkelverwerking

Hoe breng je sensorische informatieverwerking onder de aandacht? Met behulp van een mooi verhaal!

Marijke kijkt lachend op vanachter haar scherm.

verhaal

“Nu voel ik me onderdeel van een bedrijf”

Ken je PrintWerk al?! Daar laat je folders en kaarten drukken, vouwen en sealen. Ze scannen dia’s en leveren alles netjes ingepakt

Buddy Nina en Marjan

verhaal

De impact van afasie

Marjan en Nina willen dat afasie meer bekendheid krijgt. "Als mensen weten wat afasie is, kunnen ze er rekening mee houden."

Privacyverklaringen