Larissa (28) was nog maar een peuter toen haar vader Harco (59) een ernstig ongeluk kreeg. Hij belandde met zijn auto in het water en liep door langdurig gebrek aan zuurstof hersenletsel op. Dankzij de inzet van zijn begeleider Carina hield Larissa goed contact met haar vader. Larissa: “Carina heeft mij vooral laten zien wat mijn vader nog wél kon. Daar ben ik haar ontzettend dankbaar voor.”
Mijn ouders zijn gescheiden. Ze waren al uit elkaar voor het auto-ongeluk. Ik was drie en woonde bij mijn moeder. Af en toe logeerde ik bij mijn vader. Dat kon na het ongeluk opeens niet meer. Ik herinner me niet veel meer van die periode, maar weet nog wel dat ik af en toe iets leuks ging doen met mijn vader en Carina. Dan gingen we bijvoorbeeld zwemmen of paardrijden. Carina heeft ervoor gezorgd dat ik contact hield met mijn vader en zo toch een band met hem kon opbouwen.”
Opa
“Inmiddels ben ik zelf moeder. Ik vind het belangrijk dat mijn kinderen hun opa leren kennen. Dat is niet makkelijk, want mijn vader praat nauwelijks en weet niet dat Rox en Jax zijn kleinkinderen zijn. Ik neem ze af en toe mee naar ’t Waarderhof waar hij woont. Dan drinken we even koffie, vaak met Carina erbij. De woonvoorziening is hierdoor een vertrouwde plek voor ze geworden. Ik haal hem ook vaak op om iets te gaan doen. Dan gaan we bijvoorbeeld koffiedrinken bij mijn tante, zijn zus, of ik neem hem mee naar de kapper. Dingen die hij uit zichzelf niet meer onderneemt.”
Natte voeten
“Door het hersenletsel reageert hij zelden op de dingen die we tegen hem zeggen. Het lijkt alsof niets tot hem doordringt. Stel dat je een gootsteen vult met water en de kraan vergeet dicht te draaien. Dan overstroomt de boel op een gegeven moment. Hij zal dan niet denken: ‘Ojee, ik moet snel de kraan dichtdoen’. Zelfs niet als hij natte voeten krijgt. Ik merk dat die uitstapjes hem goed doen. Alsof hij daardoor meer geprikkeld wordt. Er is dan wat meer interactie.”
“Meestal weet hij nauwelijks wie ik ben en dat is een hard gelag”
Hard gelag
“Gek genoeg kan mijn vader heel grappig uit de hoek komen als hij een goede dag heeft. Zo waren we een keer op een feestje waar iemand tegen hem begon over mijn man, zijn schoonzoon. Hij zei dat die zo aardig was. Waarop mijn vader antwoordde: ‘Dat is hem geraden’. Dat zijn ontroerende momenten, want meestal weet hij nauwelijks wie ik ben en dat is een hard gelag. Heel af en toe zie je dat iets hem raakt. Zoals die keer toen ik hem vertelde dat zijn vader was overleden. Hij werd toen zichtbaar emotioneel.”
Familie
“Het is fijn dat ik kan terugvallen op de ondersteuning van ’t Waarderhof. Ik kan bij de begeleiding terecht als ik zorgen of vragen heb, maar ook gewoon om een praatje te maken. Het contact met Carina is natuurlijk extra bijzonder omdat ik haar al mijn hele leven ken. Het is niet makkelijk om op te groeien met een vader die geen vaderfiguur kan zijn. Carina heeft me daar altijd in gesteund, vooral door te kijken wat nog wél kon. Daar ben ik haar ontzettend dankbaar voor.”
Na het gesprek gaan Larissa en ik langs bij Harco. Die kijkt niet op als we binnenkomen, maar blijft naar de tv staren. Zijn lievelingsmuziekzender staat op. Hij kijkt hier bijna dag en nacht naar. We gaan zitten en proberen een gesprek aan te knopen. Op bijna alles wat we vragen is het antwoord steevast: ‘Maakt mij niet zoveel uit’. Als we hem bedanken voor het interview en vragen of hij nog iets kwijt wil zegt hij: “Ja. Dat ik heel erg veel van mijn dochter hou.”
