Lees voor
Na maanden van voorbereiding hebben de bewoners van Fetura Wonen de sprong gewaagd van het rustige Obdam naar het levendige Alkmaar. Ze waren de groepsdynamiek ontgroeid en zijn klaar voor meer zelfstandigheid. Voor de bewoners betekent dit meer dan alleen een nieuwe postcode. Waar ze voorheen de geluiden van huisgenoten door de muren hoorden, merken ze nu de stilte op van hun eigen appartement. Michael en Jeremy delen hun ervaringen over deze overgang. Van de voorpret en uitdagingen in Obdam tot aan het nieuwe, zelfstandige leven in Alkmaar.
Michael
Michael woont al vijf jaar bij Fetura Wonen. In het begin moest hij wennen aan Obdam. “Ik had er nog nooit van gehoord. Je hebt er twee supermarkten en een snackbar.” Hij merkt op dat hij door de jaren heen gegroeid is. “Ik voel me volwassen en onderneem zelf dingen. Ik heb geen individuele mentor meer, ik beslis alles zelf. Straks worden we buren van elkaar”, vertelt hij over de nieuwe woonsituatie in Alkmaar. “Dan is er niet echt meer een groepssituatie. Ik denk dat het voor iedere persoon verschillend gaat zijn. Ik zit het liefst in mijn eigen appartement. Even mijn eigen ruimte, mijn eigen plekje, snap je?”
Voorpret
“Het was al meer dan een jaar geleden dat we hoorden dat we gingen verhuizen. We zitten hier allemaal in afwachting en het duurt zo lang”, vertelt Michael. Zijn geduld wordt op de proef gesteld, maar hij blijft positief. “Het zijn nu gezonde spanningen, ik heb er wel echt zin in.
Vrienden wonen straks gelukkig in de buurt. En ik ben echt geblessed met mijn kamer”, vertelt hij enthousiast over zijn nieuwe appartement. “Waar ik zometeen kom te wonen is het veel groter. Ik ben continu bezig met mijn kamer en meubels. Ik ben alleen nog op zoek naar een bank, en dan ben ik er.” Voor zijn inboedel zoekt Michael creatieve oplossingen: “Ene kant Marktplaats, andere kant komt veel bij Action vandaan. Zoals borden, servies en dat soort dingen.” Hij heeft ook geluk met sommige meubels. “Qua meubels ben ik ook wel gegund. Want ik mag eigenlijk die meubels die je hier ziet overnemen.” Hij gebaart naar specifieke stukken: “Die tv-meubel en die kast. Die mag ik overnemen van de groep.”
Gehorige kamers
“Het is hier ontzettend gehorig”, klaagt Michael over het pand. “Ik word wel eens boos wakker, dat ik echt mensen hoor praten terwijl ik denk: Het is acht uur, laat me uitslapen! Continu hoor je overal muziek door de verwarmingsbuizen. Als iemand naar het toilet gaat, hoor je dat. Het is echt geen pretje hier.” Desondanks koestert hij mooie herinneringen: “Een jaartje of drie terug was het een hete, hete zomer. In de avond kwam er een regenbui, met onweer. Ik zie vanuit het rokershok ineens mensen op het grasveld rennen. Mensen die hun shirt omhoog trekken, gaan dansen daar in de regen en buikglijden op het gras. Die herinnering blijft me wel altijd bij. Ik heb ontzettend gelachen.”
Waar hij het meest naar uitkijkt? “Toch wel elke avond mijn eigen maaltijd maken”, vertelt hij. “Koken is echt mijn hobby, al sinds ik een jaar of twaalf was. Ik kookte al vroeg voor mijn oma, mijn moeder en andere familie. Nu vind ik het fijn dat ik niet alleen meer naar mijn moeder hoef. Ze kan straks ook een weekendje bij mij logeren!”
“Straks worden we buren van elkaar”
Jeremy
De overgang van een groot gezin naar Fetura Wonen was voor Jeremy een grote verandering. “Ik woonde hiervoor bij m’n ouders. Mijn moeder heeft in totaal acht kinderen. Ik wou de drukte om me heen, dat miste ik hier.” Toch ziet hij er ook de voordelen van in: “Nu heb ik wel een betere band met m’n moeder en stiefvader.” Voor Jeremy kwam de mogelijkheid om mee te verhuizen naar Alkmaar onverwacht. “In het begin was het eerst van, je gaat niet mee. Want mijn indicatie was niet hoog genoeg”, legt hij uit. Tot zijn cliëntbegeleider Jolanda belde: “Ze vertelde: ‘Ik heb goed nieuws voor je. Eén je indicatie is verhoogd en twee je gaat met ons mee.’ Toen begon ik eigenlijk gewoon te huilen van geluk. Ik geloofde haar gewoon niet.”
Kleinste slaapkamer
“Je hebt je voordeur straks dicht, dus dan zie je elkaar minder. Normaal staat de deur open en kun je zo naar binnen”, gaat Jeremy verder. “We moeten nog even kijken hoe we daar met elkaar contact zoeken. Pas als ik daar woon, ga ik me daarover druk maken. Ik heb nu de kleinste slaapkamer van het hele huis. Dat is mijn woonkamer en slaapkamer in één. En Jolanda heeft een nieuw bed voor me geregeld”, vertelt hij dankbaar. Jeremy heeft ook al plannen voor de inrichting: “Ik krijg die kast en die kast aan de andere kant. Ik denk dat ik straks veel netter ga leven. In Alkmaar heb ik meer ruimte, kan ik dingen in kasten doen.”
Eigen douche
Over de nadelen van het huidige pand hoeft hij niet lang na te denken. “Dat het zo gehorig is. Vooral ‘s avonds, dan wil je lekker slapen. Laat iemand een scheet, dan hoor je dat door het hele huis heen.” Maar hij waardeert de groep wel. “Het voelt alsof we neven zijn van elkaar.” Jeremy kijkt uit naar de extra privacy en ruimte. “Dat ik straks een eigen douche heb, dat vind ik het allerbelangrijkste.” Of hij voor de eerste avond al plannen heeft? “Ik ga alles neerzetten zodat ik in ieder geval tv kan kijken. De eerste avond ga ik m’n data opzuipen met m’n streamen. Dan kan ik gewoon tv kijken. M’n hotspot delen. Heb ik al tegen m’n ouders gezegd. Dat was prima.”
De bewoners zijn verhuisd naar hun nieuwe appartement in Alkmaar. Het is heel anders dan in Obdam en dat merk je aan alles. Michael en Jeremy vertellen hoe het nu met ze gaat.
Op jezelf wonen
Een van de grootste veranderingen is dat de bewoners nu regelmatig zelf koken. Ze moeten zelf hun boodschappen plannen, wat voor sommigen even wennen is. Michael pakt het goed op. Hij kookt nu vier dagen voor zichzelf en eet drie dagen mee met de groep: “Je maakt van tevoren een lijstje met wat je nodig hebt. Wat heb je nodig qua brood, heb je nog beleg nodig. De standaard dingen voor als je op jezelf gaat wonen. Ik heb het gister makkelijk gehouden. Gewoon aardappeltjes gekookt, met rode bietjes.” De nieuwe zelfstandigheid was vanaf de eerste dag merkbaar. Jeremy vertelt trots hoe hij zijn internet geregeld kreeg: “Ik heb KPN gebeld. Vraag ik, alsjeblieft, kun je mijn pakket een dag eerder zetten? Zei die, ‘nee dat kan niet’. Ik zeg please, kan het? En toen zei die, ‘oké voor deze keer maak ik een uitzondering’. Ik had dus gelijk m’n eigen internet!”
Ook de begeleiding is anders opgezet. Waar de bewoners voorheen op ieder moment van de dag een begeleider konden aanspreken, zijn er nu geplande één-op-één contactmomenten. “Sommigen hebben drie momenten”, legt Michael uit. “Ik heb er dan één. Ligt er een beetje aan hoe zelfstandig je bent.” Jeremy ziet hier de voordelen van in: “Ik vind het wel chill minder begeleiding nu.” Michael voegt toe: “Je wordt volwassen, dan moet je het toch alleen kunnen doen.”
“Ik vind het wel chill minder begeleiding nu”
Muisstil
“Je was gewend om elke dag mensen te zien en geluiden te horen. Dat is nu anders”, merkt Michael op. Jeremy mist dat soms: “Je hoort hier ook wel wat als je in bed ligt, maar dan moet het echt muisstil zijn. We spreken elkaar alleen als we elkaar tegenkomen. Nu is je voordeur dicht, in Obdam kon je bij elkaar naar binnen lopen.” Toch zijn ze allebei blij met Alkmaar. Michael lacht: “Of ik Obdam mis? Dat zijn eigenlijk drie letters: nee. Echt afgelegen van iedereen, weet je. Uitgaansgelegenheden waren er niet.” Jeremy vindt het ook beter: “Je hebt hier meer vrijheid. Er is meer te doen. Als je naar de stad wilt, heb je daar alles dichtbij.”
